Сёння хадзіў у міліцыю па павестцы, у якой паведамлялася:
"Вы обязаны явится 16 11 2009 года в 14
минут в ОПОП-49, расположенный в здании ГОМ-1 (вход с тыльной стороны)
Московского РУВД г.Минска по адресу: Минск, пр-т им.газ "Звезда" 46. в качестве свидетеля.
Наведванне гэтага РУУС было цікавым:
На ганку дастаў Павестку, каб удакладніць, ці туды я патрапіў, але прачытаць не паспеў. Шчаслівы хлопец (пэўна ішоў сюды з боязню, а ўсё адбылося хутка і добра) сказаў
штосьці кшталту "Сюда-сюда. Заходиш в дверъ, поворачиваешь сразу налево и идешь до конца корридора"
Ужо зацікавіла, бо хлопец пэўна ведаў, нашто мне туды трэ, а мо і сам
азнаёміўся з наступнай працэдурай.
Працэдура: Спачатку папрасілі пачакаць - пачакаў. Праз 5 хвілін цётачка
прапанавала мне зняць адбіткі пальцаў (што рабілася аказваецца з усімі, хто прыйшоў па павестцы быццам бы ў якасці сведкі). Я адмовіўся. Далей пачуў цікавае пытанне, маўляў, ці жадаю я працягваць вучыцца ў сваім універсітэце? Ці жадаю, я пасля вучобы
на працу? Бо, маўляў, калі хачу, мне трэба здаць адбіткі. Пакуль гэта робіцца дабраахвотна, але з 1 студзеня уступіць у дзеянне закон, згодна з якім данная працэдура будзе абавязковай для ўсіх, і, маўляў, калі пасля 1 студзеня атрымаю павестку, то мушу абавязкова ўжо ўсё-роўна буду прайсці гэтую працэдуру і адмовіцца не будзе магчымасці. Пасля адбылося апытанне, большую частку якога можна было атрымаць з пашпарту.
Адказваў і размаўляў па-беларуску, нашто толькі атрымаў заўвагу, маўляў у афіцыйных установах можна было б адказваць і па-расейску.
Павестку ніхто не запытаўся, і пайшоў дадому з усмешкай і думкамі пра нейкі закон і словы цётачкі.
Хто-небудзь ведае, што гэта за закон і дзе яго можна пачытаць?
"Вы обязаны явится 16 11 2009 года в 14
минут в ОПОП-49, расположенный в здании ГОМ-1 (вход с тыльной стороны)
Московского РУВД г.Минска по адресу: Минск, пр-т им.газ "Звезда" 46. в качестве свидетеля.
Наведванне гэтага РУУС было цікавым:
На ганку дастаў Павестку, каб удакладніць, ці туды я патрапіў, але прачытаць не паспеў. Шчаслівы хлопец (пэўна ішоў сюды з боязню, а ўсё адбылося хутка і добра) сказаў
штосьці кшталту "Сюда-сюда. Заходиш в дверъ, поворачиваешь сразу налево и идешь до конца корридора"
Ужо зацікавіла, бо хлопец пэўна ведаў, нашто мне туды трэ, а мо і сам
азнаёміўся з наступнай працэдурай.
Працэдура: Спачатку папрасілі пачакаць - пачакаў. Праз 5 хвілін цётачка
прапанавала мне зняць адбіткі пальцаў (што рабілася аказваецца з усімі, хто прыйшоў па павестцы быццам бы ў якасці сведкі). Я адмовіўся. Далей пачуў цікавае пытанне, маўляў, ці жадаю я працягваць вучыцца ў сваім універсітэце? Ці жадаю, я пасля вучобы
на працу? Бо, маўляў, калі хачу, мне трэба здаць адбіткі. Пакуль гэта робіцца дабраахвотна, але з 1 студзеня уступіць у дзеянне закон, згодна з якім данная працэдура будзе абавязковай для ўсіх, і, маўляў, калі пасля 1 студзеня атрымаю павестку, то мушу абавязкова ўжо ўсё-роўна буду прайсці гэтую працэдуру і адмовіцца не будзе магчымасці. Пасля адбылося апытанне, большую частку якога можна было атрымаць з пашпарту.
Адказваў і размаўляў па-беларуску, нашто толькі атрымаў заўвагу, маўляў у афіцыйных установах можна было б адказваць і па-расейску.
Павестку ніхто не запытаўся, і пайшоў дадому з усмешкай і думкамі пра нейкі закон і словы цётачкі.
Хто-небудзь ведае, што гэта за закон і дзе яго можна пачытаць?
Выпадкова знайшоў на тут.бай.
http://news.tut.by/149666.html
А вы што наконт гэтага артыкулу думаеце?
http://news.tut.by/149666.html
А вы што наконт гэтага артыкулу думаеце?
Узята адсюль: likegroof.ru/the-best-country.htm
Привет! Мне очень понравилась идея блога «Я мигрирую», поэтому я решил присоединиться и рассказать о том, как замечательно живется в братской нам стране Белоруссии.
Сам я до 22 лет жил в Москве, занимался php-программированием и seo. Полтора года назад мне наскучила жизнь в перенаселенном городе со стремительным ритмом жизни, и я оставив друзей и родных переехал в ближнее, но такое далекое от нас зарубежье, Республику Беларусь. Теперь я живу в пригороде Минска, работаю в большом светлом офисе с видом на реку Свислочь, в компании увлеченных энтузиастов-профессионалов выпуская в свет тематические социальные интернет-проекты web 2.0. Уверен, об этом мечтает каждый посетитель сайта Хабрахабр.
Чтобы пересечь границу с Белоруссией не требуется специальной визы или разрешения. Гражданин России может свободно жить и работать в Белоруссии, беспрепятственно подавать документы на поступление в высшие учебные заведения, приобретать в собственность недвижимость. Такие преференции для россиян были получены в результате заключения Союзного договора между Россией и Белоруссией, мудро подписанного нашим правительством.
В Белоруссии первое время вы будете чувствовать себя не в своей тарелке, будто попав в сказочный волшебный мир, где всё устроено идеально. Но пережив культурный шок и адаптировавшись, возвращаться после этого в Россию вы скорее всего не захотите, я утверждаю это по своему опыту и опыту нескольких моих друзей.

Белоруссия переживает бум информационных технологий, поэтому здесь постоянно необходимы кадры в сфере IT. Крупнейшие работодатели в Белоруссии — это EPAM, Itransition, Интеграл, IBA, Belhard, но существуют также тысячи небольших компаний, которые успешно конкурируют с гигантами на рынке вакансий.
Найти работу несложно, например, в Минске работодатели размещают свои стенды прямо на вокзале, приглашая новоприбывших граждан России пройти собеседование.
Зарплаты в сфере IT в Белоруссии сопоставимы с московскими, однако аренда жилья и продукты питания здесь обходятся на порядок дешевле.

Я поселился в столице Белоруссии Минске, хотя IT вакансии есть везде, даже в агрогородках, так тут называют обустроенные сельские поселки.
Экономика Белоруссии стремительно развивается, даже несмотря на кризис. Особенно это заметно опять же по положению дел в сфере информационных технологий. Везде где живут люди как правило можно найти бесплатную точку wi-fi доступа, организованную монополистом компанией Белетелеком. В Белоруссии есть и другие интернет-провайдеры, однако они лишь перепродают услуги Белтелекома, естественно завышая цену и снижая качество.
Транспортная система в республике организована очень удобно, между городами можно с легкостью перемещаться на высокоскоростных маршрутках, внутри городов функционируют автобусы, троллейбусы и трамваи, в Минске есть метро.
Транспорт, коммунальные услуги, медицина, питание — всё это субсидируется государством, и поэтому всё очень-очень дешевое.
В Белоруссии ведется борьба с пьянством, в рамках этого дела проводятся специальные мероприятия, называемые «днями трезвости». В такие дни в магазинах запрещается продажа алкогольных напитков, вместо этого каждый покупатель получает бесплатно два пакета кефира.
Наркотики в Белоруссии юридически запрещены, но на практике любой милиционер с радостью подскажет вам, где можно нелегально приобрести легкие наркотики.
Особое место в жизни жителей Белоруссии занимает отдых. К услугам граждан и гостей республики круглые сутки открыты казино, горнолыжные курорты, ледовые арены, варьете. Особое внимание уделяется спорту, недаром, совсем недавно Беларусь была выбрана место проведения чемпионата мира по хоккею в 2014 году.
В этой связи, Минск выглядит привлекательным туристическим центром для москвичей, к тому же его можно достичь на поезде всего за ночь (вечером сел в поезд, а утром уже в Минске).

Жители Белоруссии как правило мирные и приветливые. С огромным интересом и любопытством относятся к иностранцам, особенно из России, ведь многие белорусы до сих пор узнают и понимают русскую речь.
Большинство жителей говорит на белорусском языке; русский язык, несмотря на статус государственного, практически вытеснен из обихода. Впрочем, не стоит отчаиваться, ведь многие граждане владеют неплохим английским, по крайней мере вы сможете без труда объясниться на нем с официантом или кондуктором троллейбуса.
Президента страны Александра Лукашенко в Белоруссии почитают как божество, что не удивительно, ведь именно с его правлением связывают экономический подъем после долгих лет нищеты, укрепление суверенитета, развитие гражданского общества и информационных технологий. В то же время, выставлять на показ своё глубочайшее почтение к правителю в Белоруссии не принято, поэтому, если вы попытаетесь завести об этом речь, собеседник скорее всего проигнорирует вашу реплику или смущенно сменит тему.

В Белоруссии широко развит культ чистоты. Оставлять мусор на улицах считается величайшим преступлением. Известен случай, когда за оброненный на улице билетик на автобус сажали в тюрьму на 15 суток. В этом плане Белоруссия имеет много общего с Сингапуром.
Кажущееся на первый взгляд родство россиян и белорусов на самом деле обманчиво, ведь белорусская культура находится под сильным воздействием буддизма (он был завезен и получил широкое распространение на территории Белоруссии в 15 веке, под покровительством легендарного князя Витовта). Этим и принято объяснять наличие таких черт в характере белорусов как скромность и толерантность.
Конечно, Белоруссия — это не так экзотично, как Таиланд или Новая Зеландия, но тут есть всё что нужно для жизни. Итак, выбор за вами!
Я мигрирую → Белоруссия
Привет! Мне очень понравилась идея блога «Я мигрирую», поэтому я решил присоединиться и рассказать о том, как замечательно живется в братской нам стране Белоруссии.Сам я до 22 лет жил в Москве, занимался php-программированием и seo. Полтора года назад мне наскучила жизнь в перенаселенном городе со стремительным ритмом жизни, и я оставив друзей и родных переехал в ближнее, но такое далекое от нас зарубежье, Республику Беларусь. Теперь я живу в пригороде Минска, работаю в большом светлом офисе с видом на реку Свислочь, в компании увлеченных энтузиастов-профессионалов выпуская в свет тематические социальные интернет-проекты web 2.0. Уверен, об этом мечтает каждый посетитель сайта Хабрахабр.
Переезд
Чтобы пересечь границу с Белоруссией не требуется специальной визы или разрешения. Гражданин России может свободно жить и работать в Белоруссии, беспрепятственно подавать документы на поступление в высшие учебные заведения, приобретать в собственность недвижимость. Такие преференции для россиян были получены в результате заключения Союзного договора между Россией и Белоруссией, мудро подписанного нашим правительством.
В Белоруссии первое время вы будете чувствовать себя не в своей тарелке, будто попав в сказочный волшебный мир, где всё устроено идеально. Но пережив культурный шок и адаптировавшись, возвращаться после этого в Россию вы скорее всего не захотите, я утверждаю это по своему опыту и опыту нескольких моих друзей.
Работа

Белоруссия переживает бум информационных технологий, поэтому здесь постоянно необходимы кадры в сфере IT. Крупнейшие работодатели в Белоруссии — это EPAM, Itransition, Интеграл, IBA, Belhard, но существуют также тысячи небольших компаний, которые успешно конкурируют с гигантами на рынке вакансий.
Найти работу несложно, например, в Минске работодатели размещают свои стенды прямо на вокзале, приглашая новоприбывших граждан России пройти собеседование.
Зарплаты в сфере IT в Белоруссии сопоставимы с московскими, однако аренда жилья и продукты питания здесь обходятся на порядок дешевле.
Жизнь

Я поселился в столице Белоруссии Минске, хотя IT вакансии есть везде, даже в агрогородках, так тут называют обустроенные сельские поселки.
Экономика Белоруссии стремительно развивается, даже несмотря на кризис. Особенно это заметно опять же по положению дел в сфере информационных технологий. Везде где живут люди как правило можно найти бесплатную точку wi-fi доступа, организованную монополистом компанией Белетелеком. В Белоруссии есть и другие интернет-провайдеры, однако они лишь перепродают услуги Белтелекома, естественно завышая цену и снижая качество.
Транспортная система в республике организована очень удобно, между городами можно с легкостью перемещаться на высокоскоростных маршрутках, внутри городов функционируют автобусы, троллейбусы и трамваи, в Минске есть метро.
Транспорт, коммунальные услуги, медицина, питание — всё это субсидируется государством, и поэтому всё очень-очень дешевое.
В Белоруссии ведется борьба с пьянством, в рамках этого дела проводятся специальные мероприятия, называемые «днями трезвости». В такие дни в магазинах запрещается продажа алкогольных напитков, вместо этого каждый покупатель получает бесплатно два пакета кефира.
Наркотики в Белоруссии юридически запрещены, но на практике любой милиционер с радостью подскажет вам, где можно нелегально приобрести легкие наркотики.
Особое место в жизни жителей Белоруссии занимает отдых. К услугам граждан и гостей республики круглые сутки открыты казино, горнолыжные курорты, ледовые арены, варьете. Особое внимание уделяется спорту, недаром, совсем недавно Беларусь была выбрана место проведения чемпионата мира по хоккею в 2014 году.
В этой связи, Минск выглядит привлекательным туристическим центром для москвичей, к тому же его можно достичь на поезде всего за ночь (вечером сел в поезд, а утром уже в Минске).
Общество

Жители Белоруссии как правило мирные и приветливые. С огромным интересом и любопытством относятся к иностранцам, особенно из России, ведь многие белорусы до сих пор узнают и понимают русскую речь.
Большинство жителей говорит на белорусском языке; русский язык, несмотря на статус государственного, практически вытеснен из обихода. Впрочем, не стоит отчаиваться, ведь многие граждане владеют неплохим английским, по крайней мере вы сможете без труда объясниться на нем с официантом или кондуктором троллейбуса.
Президента страны Александра Лукашенко в Белоруссии почитают как божество, что не удивительно, ведь именно с его правлением связывают экономический подъем после долгих лет нищеты, укрепление суверенитета, развитие гражданского общества и информационных технологий. В то же время, выставлять на показ своё глубочайшее почтение к правителю в Белоруссии не принято, поэтому, если вы попытаетесь завести об этом речь, собеседник скорее всего проигнорирует вашу реплику или смущенно сменит тему.

В Белоруссии широко развит культ чистоты. Оставлять мусор на улицах считается величайшим преступлением. Известен случай, когда за оброненный на улице билетик на автобус сажали в тюрьму на 15 суток. В этом плане Белоруссия имеет много общего с Сингапуром.
Кажущееся на первый взгляд родство россиян и белорусов на самом деле обманчиво, ведь белорусская культура находится под сильным воздействием буддизма (он был завезен и получил широкое распространение на территории Белоруссии в 15 веке, под покровительством легендарного князя Витовта). Этим и принято объяснять наличие таких черт в характере белорусов как скромность и толерантность.
Итог
Конечно, Белоруссия — это не так экзотично, как Таиланд или Новая Зеландия, но тут есть всё что нужно для жизни. Итак, выбор за вами!
Два дні быў нейкі дэпрэсіўны настрой. Учора у дадатак яшчэ і за працу не разлічыліся. Сёння спрабаваў пашукаць ў гасцях добрага настрою, але зразумеў, што там зараз я не ў тэму. Ішоў, заганяўся, разважаў. Было непрыемна, што спадарыня, якая, як мне падаецца, неабыякавая мне, мяне ігнаруе (ну там скідвае тэлефон, забывае што нешта мусіла зрабіць), але ўсё гэта можна спісаць на звычайную стомленасць чалавека: ну стамілася, не хоча размаўляць (не стае сілаў), але ж і мне эгаісту дрэнна на душы (ну там думкі ўсялякія пра яе думкі). І вось хадзіў на сваёй хвалі хмуры і цёмны, а тут дома паглядзеў Задорнава (над сабою пасмяяўся), паслухаў музыку (усміхнуўся), падумаў аб сваіх планах на бліжэйшыя тыдні (планы, як звычайна напалеонаўскія) і так лёгка і проста стала!.. І загоны зняло!
Дарэчы (паміж іншым, у мяне ўсё дарэчы :)), наконт планаў: ці ёсць у каго магчымасць прыняць двух чалавек пераночыць у Гродна (можнга на палозе) у ноч з 14 на 15, альбо з 15 на 16 лістапада? Вакзал і гатэлі не прапаноўваць. :))))
Дарэчы (паміж іншым, у мяне ўсё дарэчы :)), наконт планаў: ці ёсць у каго магчымасць прыняць двух чалавек пераночыць у Гродна (можнга на палозе) у ноч з 14 на 15, альбо з 15 на 16 лістапада? Вакзал і гатэлі не прапаноўваць. :))))
Ёсць такі прадмет: Знешеэканамічная дзейнасць. На гэты прадмет мне патрэбны "Внешнеторговый договор со всеми сопроводительными документами". Хто-небудзь можа дапамагчы ў пошуке такавога.
У суботу ўпершыню вырашыў з'ездзіць пад Воршу на бардаўскі фестываль (з нагоды Аршанскай бітвы): хацклася трошкі адпачыць у прыемнай кампаніі, паслухаць беларускіх БАРДАЎ - наогул ехаў з найлепшымі чаканнямі. Арыентаваўся на інфу, што была па спасылцы www.svaboda.org/content/Article/1196484.h tml
А зараз па чарзе (параўнанне з мінулым годам, глядзець артыкул па спасылцы):
1. Спробаў забараніць мастацкую імпрэзу ў гэтым годзе не было: хаця падчас імпрэзы на поле сярод іншых тусілі 2 міліцыянты ў форме, ніякіх спробаў забараніць імпрэзу не было, міліцыянты нікому не заміналі, хаця варта было б (але аб гэтым пазней).
2. Пакольку спробаў сарваць імпрэзу (з боку уладаў ці міліцыянтаў) не назіралася, то фэст пачаўся своечасова ля камня помніку. Арганізатары пастараліся на славу: была нават асветленая сцэна, адносна добрыя калонкі, якая-ніякая апаратура - ўсё гэта працавала ад дызель-генератару. :) Я не бачыў каб каго-небудзь затрымлівалі, мне і маім сябрам ніхто не прапанаваў з'ехаць.
3. У імпрэзе з вядомых мне людзей выступалі Зміцер Сідаровіч, бард Мікола (прозвішча не памятаю, ведаю, што класна спяваў у мінулым годзе на летніку ў Любчы), падаецца, Андрэй Мельнікаў, які нават не выступаў для ўсёй начной аўдыторыі (чаго - запытайцеся ў яго самі), а зранку паспяваў для невялікай кампаніі. Быў яшчэ адзін бард (як зваць - не памятаю, ох жа ж мая памяць на імёны), які вызначаўся сваёй харызмай (так адзначыла мая сяброўка), уменнем "завезці" слухачоў і песнямі па-расейску (сам ён на гэтую імпрэзу прыехаў з сям'ёй адпачыць).
4. Слухачоў і гледачоў на імпрэзе было нешта каля 200 чалавек (лічба не дакладная, на ўскідку).
5. Фэст быў бардаўскім прыкладна да гадзіны ночы, потым Зміцер Сідаровіч пайграў трошкі на дудзе (супраць дуды і Зм. Сідаровіча ніочга не маю), а пасля было нейкае падабенства рок-дыскатэкі, дзе пад беларускі і украінскі рок напаў-п'яная палова натоўпу спрабавала нешта станьчыць (праўда танцы не зусім атрымліваліся, і калі пад рок музыку любое выплёскванне энэргіі можна назваць танцам, то беларускія і еўрапейскія сярэднявечныя танцы пад дуду Змітра Сідаровіча паказалі, што частка народузусім не ў стане нешта нармальна станьчыць - ногі не трымаюць, галава не так хутка абпрацоўвае інфармацыю).
6. Аўдыторыя (гледачы і слухачы):
Пройдземся па кожнай з гэтых катэгорый:
а) Людзі якія прыехалі для сябе і для аўдыторыі. Гэтыя людзі выступілі са сваімі песнямі і музыкай, магчыма атрымалі уласнае задавальненне, дакладна пакінулі добрыя уражанні у значнай колькасці аудыторыі, пабавілі вольны час у сваёй кампаніі, не прыцягваючы да сябе увагі, добра, сціпла, па-людскі адпачываючы.
б) Самая разнастайная катэгорыя: першая - тыя, хто прыехаў проста паслухаць бардаў і адпаведна адпачыць пад іх песні (не шмат); другая - пасідзець з добрай кампаніей сяброў ля вогнішча на прыродзе, пераважна не звяртаючы ўвагу на фестываль і не прыцягваючы увагу астатніх да сябе (такіх было разы ў 1,5-2 болей за папярэднюю катэгорыю) і трэцяя - народ (пераважна маладыя хлопцы і дзяўчыны 20-25 год), які прыехаў (у мяне было такое адчуванне) проста напіцца. На гэтых людзей (трэцяя катэгорыя) мне проста прыкра было глядзець: ім не цікавы быў гэты фестываль з пункту гледжання культуры, а цікавы з пункту гледжання поўнай свабоды сваіх дзеяў (пакрычаць, павыпендрывацца), пры чым, ці могуць быць такія паводзіны прыемны астатнім - гэтым людзям цікава не было.
в) Было адчуванне, што яны не ведалі куды патрапілі, бо першы час глядзелі на ўсё шклянымі залітымі вачыма, аб нечым паміж сабою паразмаўлялі, а потым проста мірны сышлі. У мерапрыемства не ўцягваліся, з прыезжымі не стасункаваліся. Пэўна былі пад добрым градусам, але сваімі дзеяннямі (нічога не рабілі :) ) да сябе увагі не прыцягвалі, можа, адзінае, сама ўвага цягнулася да іх з-за іх колькаснага павелічэння, якое дасягнуўшы пэўнай лічбы сышло на нуль, бо ўся гэтая катэгорыя некуды сышла.
Са станоўчага - ранкам Мельнікаў спяваў для купкі людзей песні, прычым атмасфера была станоўчая, сяброўская. Ад гэтага спеву я атрымаў больш станоўчых уражанняў, чым ад усёй "афіцыйнай" частцы мерапрыемства!
Вось мой суб'ектыўны погляд (чытай першыя уражанні) ад бардаўскага фэсту. Думаю з'едзіць туды (на Гацькаўшчыну) ў наступным годзе і паглядзець: ці будзе там што новае. Калі ж паўторыцца (па маіх уражаннях) фэст тыпу ўчарашняга, то, напэўна больш туды не паеду.
Не лічыце гэты запіс антырэкламай, бо гэта ўсяго толькі мае уражанні. Я думаю, што кожнаму проста варта самому наведваць падобныя мерапрыемствы і складаць сваё меркаванне, бо тое, што не спадабалася мне магчыма самы класны адпачынак для іншага.
:)
Дзякую за ўвагу і час патрачаны на мае ўражанні.
;))
А зараз па чарзе (параўнанне з мінулым годам, глядзець артыкул па спасылцы):
1. Спробаў забараніць мастацкую імпрэзу ў гэтым годзе не было: хаця падчас імпрэзы на поле сярод іншых тусілі 2 міліцыянты ў форме, ніякіх спробаў забараніць імпрэзу не было, міліцыянты нікому не заміналі, хаця варта было б (але аб гэтым пазней).
2. Пакольку спробаў сарваць імпрэзу (з боку уладаў ці міліцыянтаў) не назіралася, то фэст пачаўся своечасова ля камня помніку. Арганізатары пастараліся на славу: была нават асветленая сцэна, адносна добрыя калонкі, якая-ніякая апаратура - ўсё гэта працавала ад дызель-генератару. :) Я не бачыў каб каго-небудзь затрымлівалі, мне і маім сябрам ніхто не прапанаваў з'ехаць.
3. У імпрэзе з вядомых мне людзей выступалі Зміцер Сідаровіч, бард Мікола (прозвішча не памятаю, ведаю, што класна спяваў у мінулым годзе на летніку ў Любчы), падаецца, Андрэй Мельнікаў, які нават не выступаў для ўсёй начной аўдыторыі (чаго - запытайцеся ў яго самі), а зранку паспяваў для невялікай кампаніі. Быў яшчэ адзін бард (як зваць - не памятаю, ох жа ж мая памяць на імёны), які вызначаўся сваёй харызмай (так адзначыла мая сяброўка), уменнем "завезці" слухачоў і песнямі па-расейску (сам ён на гэтую імпрэзу прыехаў з сям'ёй адпачыць).
4. Слухачоў і гледачоў на імпрэзе было нешта каля 200 чалавек (лічба не дакладная, на ўскідку).
5. Фэст быў бардаўскім прыкладна да гадзіны ночы, потым Зміцер Сідаровіч пайграў трошкі на дудзе (супраць дуды і Зм. Сідаровіча ніочга не маю), а пасля было нейкае падабенства рок-дыскатэкі, дзе пад беларускі і украінскі рок напаў-п'яная палова натоўпу спрабавала нешта станьчыць (праўда танцы не зусім атрымліваліся, і калі пад рок музыку любое выплёскванне энэргіі можна назваць танцам, то беларускія і еўрапейскія сярэднявечныя танцы пад дуду Змітра Сідаровіча паказалі, што частка народузусім не ў стане нешта нармальна станьчыць - ногі не трымаюць, галава не так хутка абпрацоўвае інфармацыю).
6. Аўдыторыя (гледачы і слухачы):
складалася у прыкладных суадносінах так:
а) 10% - барды і іх сябры;
б) 70% - прыезжыя з розных гарадоў і мястэчак нашай роднай краіны;
в) 20% - мясцовае насельніцтва (маладыя хлопцы й дзяўчаты з вёскі Гацькаўшчына і, магчыма, суседніх вёсак).
а) 10% - барды і іх сябры;
б) 70% - прыезжыя з розных гарадоў і мястэчак нашай роднай краіны;
в) 20% - мясцовае насельніцтва (маладыя хлопцы й дзяўчаты з вёскі Гацькаўшчына і, магчыма, суседніх вёсак).
Пройдземся па кожнай з гэтых катэгорый:
а) Людзі якія прыехалі для сябе і для аўдыторыі. Гэтыя людзі выступілі са сваімі песнямі і музыкай, магчыма атрымалі уласнае задавальненне, дакладна пакінулі добрыя уражанні у значнай колькасці аудыторыі, пабавілі вольны час у сваёй кампаніі, не прыцягваючы да сябе увагі, добра, сціпла, па-людскі адпачываючы.
б) Самая разнастайная катэгорыя: першая - тыя, хто прыехаў проста паслухаць бардаў і адпаведна адпачыць пад іх песні (не шмат); другая - пасідзець з добрай кампаніей сяброў ля вогнішча на прыродзе, пераважна не звяртаючы ўвагу на фестываль і не прыцягваючы увагу астатніх да сябе (такіх было разы ў 1,5-2 болей за папярэднюю катэгорыю) і трэцяя - народ (пераважна маладыя хлопцы і дзяўчыны 20-25 год), які прыехаў (у мяне было такое адчуванне) проста напіцца. На гэтых людзей (трэцяя катэгорыя) мне проста прыкра было глядзець: ім не цікавы быў гэты фестываль з пункту гледжання культуры, а цікавы з пункту гледжання поўнай свабоды сваіх дзеяў (пакрычаць, павыпендрывацца), пры чым, ці могуць быць такія паводзіны прыемны астатнім - гэтым людзям цікава не было.
Са станоўчага - ранкам Мельнікаў спяваў для купкі людзей песні, прычым атмасфера была станоўчая, сяброўская. Ад гэтага спеву я атрымаў больш станоўчых уражанняў, чым ад усёй "афіцыйнай" частцы мерапрыемства!
Вось мой суб'ектыўны погляд (чытай першыя уражанні) ад бардаўскага фэсту. Думаю з'едзіць туды (на Гацькаўшчыну) ў наступным годзе і паглядзець: ці будзе там што новае. Калі ж паўторыцца (па маіх уражаннях) фэст тыпу ўчарашняга, то, напэўна больш туды не паеду.
Не лічыце гэты запіс антырэкламай, бо гэта ўсяго толькі мае уражанні. Я думаю, што кожнаму проста варта самому наведваць падобныя мерапрыемствы і складаць сваё меркаванне, бо тое, што не спадабалася мне магчыма самы класны адпачынак для іншага.
:)
Дзякую за ўвагу і час патрачаны на мае ўражанні.
;))
Сёння ірэці раз пераношу святкаванне дня народзінаў... Нават перад людзьмі сорамна.
Канешне, калі святкаваць яшчэ праз тыдзень, то там будзе ўжо 5 паці адразу ды і ў мяне
будзе магчымая разтэрміноўка па часе і па грашыма. Мажлів аі ў гэтым ёсць свае плюсы, а
ўсё астатняе толькі мае капрызы.
:)
(нейкае нядобрае слоыва) з гэтымі капрызамі: святкую праз тыдзень. Буду нерашучым
чалавекам, але ладна!
Чым болей народу тым весялей, нарэшце!!!
********
Сёння гуляў па новым мікрараёне з малязнічым (?) назовам Брылевічы. Домікі мне чымсьці
нагадалі Магілёў (цікава чым?). Але сутнасць не ў гэтым. Пабачыў вуліцу, што назвалі ў
гонар нашага земляка - мастака Напалаона Орды, толькі чамусьці на дамах на новых прыгожых
шыльдачках было пазначана "вуліца Напалеона Арды". Які грамацей перакладаў? Добра каб на
адным доме - дык не, на ўсіх шыльдачках так пазначана.
********
Аднекуль прыйшлі думкі на тэму, што пасля заканчэння універсітэта я буду жыць у Віцебску
(ці пад Віцебскам). Чаму?.. сам не ведаю. Можа таму, што з пачатку году я ў Віцебску
бываў часцей, чым на вёсцы, дзе нарадзілася мая маці і яшчэ нядаўна жыла бабуля. Віцебск
мне ўжо як другі родны горад. Не магу сказаць. што ён прыгажэйшы за Менск, за Гародню,
Берасце... але напэўна справа не ў гэтым. Проста ў апошнія часы мяне нешта родніць з
гэтым горадам, нейкае адчуванне блізкасці, а можа тое, што ў мяне там ужо цэлых чатыры
сябры, з якімі я сустракаюся часцей, чым са сваімі сябрамі ў Менску (якія, дарэчы, кудысь
разбягаюцца: кто ў Гішпанію на адпачынак, хаця не асабліва і марыць вяртацца; а хто ў
Румынію - таксама адпачываць - а ў рэшце няма, амаль з кім са старых сяброў сустрэцца ў
Менску...), можа таму так часта езжу ў Віцебск?
********
Ніяк не магу вызначыцца з музыкай, якую я хачу чуць на тэлефоне. Нешта выбіраю-выбіраю,
але хутка надакучвае. А яшчэ хачу сабе флэшку на 2 ГБ - і што я туды буду запісваць?
І наогул - нашто музыка ў тэлефоне? Ідзеш па вуліцы з навушнікамі ў вушах, слухаеш нейкую
лухту і нікога не чуеш, не бачыш... Можа для кагось гэта й трэба, але я сам адчуваю нейкі
ўнутраны пратэст супраць гэтага слухання, нешта накшталт "паглядзі, які гэта цудоўны
свет, якія вакол цудоўныя людзі, а ты зашыўся ў сваю музыку і нікога не чуеш, не бачыш!
Вылезь адтуль, са свайго меха - і радуйся жыццю!"
********
Усё ідзе як трэба: Добра і проста супер! - а інакш - гэта просіта выдумкі! Мой свет
проста клапоціцца пра мяне! Таму ўсё так і не вызначана, на першы погляд! Трэба прооста
глянуць на ўсё прасцей!
Канешне, калі святкаваць яшчэ праз тыдзень, то там будзе ўжо 5 паці адразу ды і ў мяне
будзе магчымая разтэрміноўка па часе і па грашыма. Мажлів аі ў гэтым ёсць свае плюсы, а
ўсё астатняе толькі мае капрызы.
:)
(нейкае нядобрае слоыва) з гэтымі капрызамі: святкую праз тыдзень. Буду нерашучым
чалавекам, але ладна!
Чым болей народу тым весялей, нарэшце!!!
********
Сёння гуляў па новым мікрараёне з малязнічым (?) назовам Брылевічы. Домікі мне чымсьці
нагадалі Магілёў (цікава чым?). Але сутнасць не ў гэтым. Пабачыў вуліцу, што назвалі ў
гонар нашага земляка - мастака Напалаона Орды, толькі чамусьці на дамах на новых прыгожых
шыльдачках было пазначана "вуліца Напалеона Арды". Які грамацей перакладаў? Добра каб на
адным доме - дык не, на ўсіх шыльдачках так пазначана.
********
Аднекуль прыйшлі думкі на тэму, што пасля заканчэння універсітэта я буду жыць у Віцебску
(ці пад Віцебскам). Чаму?.. сам не ведаю. Можа таму, што з пачатку году я ў Віцебску
бываў часцей, чым на вёсцы, дзе нарадзілася мая маці і яшчэ нядаўна жыла бабуля. Віцебск
мне ўжо як другі родны горад. Не магу сказаць. што ён прыгажэйшы за Менск, за Гародню,
Берасце... але напэўна справа не ў гэтым. Проста ў апошнія часы мяне нешта родніць з
гэтым горадам, нейкае адчуванне блізкасці, а можа тое, што ў мяне там ужо цэлых чатыры
сябры, з якімі я сустракаюся часцей, чым са сваімі сябрамі ў Менску (якія, дарэчы, кудысь
разбягаюцца: кто ў Гішпанію на адпачынак, хаця не асабліва і марыць вяртацца; а хто ў
Румынію - таксама адпачываць - а ў рэшце няма, амаль з кім са старых сяброў сустрэцца ў
Менску...), можа таму так часта езжу ў Віцебск?
********
Ніяк не магу вызначыцца з музыкай, якую я хачу чуць на тэлефоне. Нешта выбіраю-выбіраю,
але хутка надакучвае. А яшчэ хачу сабе флэшку на 2 ГБ - і што я туды буду запісваць?
І наогул - нашто музыка ў тэлефоне? Ідзеш па вуліцы з навушнікамі ў вушах, слухаеш нейкую
лухту і нікога не чуеш, не бачыш... Можа для кагось гэта й трэба, але я сам адчуваю нейкі
ўнутраны пратэст супраць гэтага слухання, нешта накшталт "паглядзі, які гэта цудоўны
свет, якія вакол цудоўныя людзі, а ты зашыўся ў сваю музыку і нікога не чуеш, не бачыш!
Вылезь адтуль, са свайго меха - і радуйся жыццю!"
********
Усё ідзе як трэба: Добра і проста супер! - а інакш - гэта просіта выдумкі! Мой свет
проста клапоціцца пра мяне! Таму ўсё так і не вызначана, на першы погляд! Трэба прооста
глянуць на ўсё прасцей!
Жоўценькае сонейка свеціць ў акенца
Настрой мой добры і болей не псуецца
Наадварот: становіцца лягчэй
І весялей, калі ляцяць яскравыя праменні,
Калі імкнуцца дрэвы ўвышыню,
Калі дзіця спяшаецца да маці,
Каб кветачку, што сарвало, падараваці,
Калі сябры збіраюцца ўсе разам
Паразмаўляць паміж сабой і пагуляць адразу
Ты разумееш, што жыцце бяжыць для чалавека,
Для поспехаў яго ў пачатку века,
Учынкаў добрых, шчасця для людзей
Ды іншага чагосці памацней
(Накшталт кахання маладых людзей)...
Што напісаў - мо сэнсу і не мае,
Але пісаў, што сэрца адчувае.
Настрой мой добры і болей не псуецца
Наадварот: становіцца лягчэй
І весялей, калі ляцяць яскравыя праменні,
Калі імкнуцца дрэвы ўвышыню,
Калі дзіця спяшаецца да маці,
Каб кветачку, што сарвало, падараваці,
Калі сябры збіраюцца ўсе разам
Паразмаўляць паміж сабой і пагуляць адразу
Ты разумееш, што жыцце бяжыць для чалавека,
Для поспехаў яго ў пачатку века,
Учынкаў добрых, шчасця для людзей
Ды іншага чагосці памацней
(Накшталт кахання маладых людзей)...
Што напісаў - мо сэнсу і не мае,
Але пісаў, што сэрца адчувае.
